Connect with us

Glikeria

Ταξιδεύοντας με το λεωφορείο για έναν υπέροχο λόγο…

Published

on

Πάντα όταν ταξιδεύω με πιάνει ένα άγχος. Από το προηγούμενο βράδυ που φτιάχνω βαλίτσες και σκέφτομαι αν έχω πάρει όσα χρειαζόμαστε ή αν έχω αφήσει καμία εκκρεμότητα. Απλά αυτή τη φορά ταξιδεύω μόνη. Βέβαια αφήνω τα παιδιά σε καλά χέρια και ταξιδεύω για έναν υπέροχο λόγο… αλλά όπως και να έχει…

Έχω άγχος γιατί σε λίγες ώρες η αδερφή μου, η Ντεπούλα μου, θα γίνει μανούλα. Γιατί θα έρθει στο κόσμο η ανιψιά μου! Είναι αρκετά στρεσαρισμένη και προσπαθώ να είμαι ψύχραιμη εγώ, αλλά ξέρετε τώρα… πολλές σκέψεις τριγυρίζουν στο μυαλό μου. Θα γεννήσει… πως θα γεννήσει; Πότε θα γεννήσει; Θα πονέσει; Θα πάνε όλα καλά; Ούτε όταν πήγαινα εγώ να γεννήσω δεν είχα τόσο άγχος!

Και σαν να μην έφταναν όλες αυτές οι σκέψεις, εχθές το βράδυ ο μεγάλος μου γιος με ρωτούσε που πάνε οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν; Γιατί πεθαίνουν; Και γιατί δεν έχει έρθει κανένας στον ύπνο του; Και κάτι τέτοια… με τέτοιες απορίες κοιμηθήκαμε…

Ξύπνησα το πρωί, έκανα ένα γρήγορο ντουζάκι και έφυγα για ΚΤΕΛ. Χαιρετώ τον σύζυγο που φεύγει για την δουλειά, παίρνω έναν καφέ και κάθομαι σε ένα παγκάκι περιμένοντας το λεωφορείο για Αθήνα. Κλασσική εγώ, ρωτάω τον διπλανό μου, αν αυτό μπροστά μας είναι το λεωφορείο. «Athens this!» μου λέει… α καλά, σκέφτομαι. Μου πιάνει την κουβέντα ο άνθρωπος και η πρώτη μου ερώτηση είναι «where are you from?». Ιράκ, μου λέει και πιάνω τον εαυτό μου να δυσανασχετεί. Τι είναι αυτό τώρα; Εγώ ποτέ μου δεν είχα θέμα με τους αλλοδαπούς. Πάντα ήμουν ευγενική και χαμογελαστή. Αλλά τώρα νοιώθω έναν ηλίθιο φόβο να με καταβάλει. Φόβο που προφανώς μου έχει επιβάλει ο τρομοκρατικός εκφοβισμός που βιώνει όλη η υφήλιος. Λες το isis να έχει επιλέξει, έτσι για πλάκα του, την πόλη των Σερρών; Γελάτε ε; Και τι να κάνω η μάνα που το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι να παρακαλάω τον τρομοκράτη να μην με σκοτώσει, γιατί έχω δυο μικρά παιδάκια που δεν πρόλαβα να τα χαιρετίσω καλά καλά. Θεέ μου τι τραβηγμένες σκέψεις κάνω;;;!!!

Θυμάμαι πιο νέα (όχι ότι με πήραν τα χρόνια αλλά να…) δεν είχα φόβο για τίποτα. Αν ανέβαινα σε μοτοσυκλέτα, δεν φοβόμουν, όσο και αν τρέχαμε. Αν ξεκινούσαμε ταξίδι μακρινό, δεν φοβόμουν για τίποτα. Ανυπομονούσα για το άγνωστο και την εμπειρία που πρόκειται να ζήσω. Είχα μια γλυκιά ανεμελιά. Δεν σκεπτόμουν ποτέ μην πάθω κάτι. Αλλά από τότε που έγινα μάνα, πάντα, μα πάντα, έχω ένα μικρό φόβο. Να φοράμε όλοι ζώνη. Να μην πιούμε παραπάνω όταν βγαίνουμε. Μην γίνει κάτι και με χάσει η οικογένειά μου. Μην δεν τα καμαρώσω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν.

Μάνα! Είμαι μάνα και εγώ. Και θυμήθηκα την εξοργισμένη μητέρα μου όταν φύγαμε τριήμερο με την αδερφή μου σε ένα μουσικό φεστιβάλ και αμελήσαμε να την πάρουμε τηλέφωνο 1-2 μέρες. Έτσι… έτσι και χειρότερα κάνω εγώ τώρα…

Μην χτυπήσουν… μην φάνε κάτι και τους πειράξει… μην στεναχωρηθούν… μην αρρωστήσουν… μην… μην… μην

Το παλικάρι από το Ιράκ έκατσε γαλαρία με κάτι φίλους του. Μου είπε πως κατέβαινε στην Αθήνα για να πάρει τα χαρτιά του, να μπορέσει να γλιτώσει την φυλακή και γιατί όχι να βρει μια δουλειά. Και να μείνει στην Ελλάδα που τόσο πολύ του αρέσει.

Δίπλα μου μια μανούλα προσπαθεί να καθησυχάσει τον μικρούλη γιο της που σαν παιδάκι κάνει φασαρία. Καλέ δεν με ενοχλεί εμένα το παιδί, ίσα ίσα που μου αρέσει να ακούω μια παιδική φωνούλα.

Σε λίγες ώρες η μικρή αδερφή μου, αυτή για την οποία τόσα χρόνια αγωνιούσα, θα γίνει μανούλα. Και θα αποχτήσει αυτόματα έναν φόβο! Θα μάθει να ζει με αυτόν τον φόβο. Ακούγεται λιγάκι σκληρό αλλά έτσι είναι. Η μητρότητα είναι ένα θαύμα! Με κάθε τρόπο σου προκαλεί αγάπη, δέος, δύναμη, γαλήνη, συγκίνηση, ολοκλήρωση και ας μην ξεχνιόμαστε… και έναν μικρό, παρόντα σε κάθε στιγμή, φόβο!!!

Έφυγα το πρωί από τις Σέρρες και θα φτάσω κάπου στις 6 παρά. Το βράδυ η αδερφή μου θα μπει στο νοσοκομείο… όλα όμως θα πάνε καλά!

Αφιερωμένο στην αδερφή μου

Glikeria

Αυτή η facebookφίλη μου…

Published

on

By

Καλημέρα ή και καλή νύχτα…

Από χτες ξεκίνησα να γράφω αλλά με πρόλαβαν οι δουλειές και νυχτώσαμε…

Για πείτε μου, εσείς όταν ξυπνάτε τι κάνετε πρώτα απ’ όλα; Ελάτε τώρα, παραδεχτείτε το! Το πρωί όταν ξυπνάτε, από τα πρώτα πράγματα που κάνετε είναι να δείτε τι υπάρχει στο facebook ή στο email σας!; Μέσα έπεσα; Ε αφού το κάνω και εγώ!

Υπάρχουν κάποια άτομα όμως, που μπορεί να μην είναι καρδιακοί σου φίλοι, αλλά σου φτιάχνουν πάντα το κέφι όταν βλέπεις αναρτήσεις τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι η Κωνσταντίνα!!! Εκείνη η ωραία τύπισσα, με τα αγορέ μαλλί, πίσω από το ψυγείο του ΒΑΣΑΚΗ, στην Κουντουριώτου & Εμμ. Ανδρόνικου γωνία. Ναι…εκείνο το  πρόσχαρο κορίτσι, που το χειμώνα σε μπουκώνει με παραδοσιακούς σερραϊκούς ακανέδες και το καλοκαίρι δεν σε αφήνει να φύγεις αν δεν δοκιμάσεις την νέα, απολαυστική γεύση παγωτού.

Αυτή η facebookφίλη μου, κάνει τις πιο αστείες και ξεσηκωτικές αναρτήσεις. Χτες το πρωί, ας πούμε, μας πόσταρε ένα βίντεο με τον Ricky Martin (τον θεό) και μας έφτιαξε την μέρα! Εκείνη την κόντη, την άσχημη, την Jenifer Lopez απλώς την παραβλέπουμε! Όταν βέβαια η Κωνσταντίνα κοινοποιεί στην σελίδα του ζαχαροπλαστείου τις νέες παραλαβές των γλυκών, μας κολάζει και μας βάζει ιδέες… Όμως δεν είναι και λίγες οι φορές που κάνει διάφορα ποστ για φιλανθρωπικές δράσεις και γενικότερα για βοήθεια προς τους συνανθρώπους μας. Αλλά και τα quotes που επιλέγει να ανεβάσει έχουν πάντα μεγάλη δόση χιούμορ. Δεν μιζεριάζει, δεν βγάζει τα απωθημένα της στο διαδίκτυο, είναι αστεία,  αυτοσαρκάζεται και  έχει θετική σκέψη. Είναι δηλαδή ένα άτομο που εμένα γενικώς μου πάει…

Το facebook και τα social media γενικότερα, έχουν μπει για τα καλά στην  καθημερινότητας μας. Δεν είναι απλά ένα μέσο επικοινωνίας. Είναι ο καθρέπτης μας. Είναι ο τρόπος έκφρασής μας, κοινωνικοποίησης και επαγγελματικής προβολής μας.  Κοινοποιούμε σκέψεις, κείμενα, φωτογραφίες, μουσικές, βίντεο και δημοσιοποιούμε προσωπικές μας στιγμές. Γιατί όμως τα κάνουμε όλα αυτά; Και πόσο επηρεάζουν την ζωή και την ψυχολογία μας; Είναι ο κόσμος των social media μια παράλληλη πραγματικότητα; Ή είναι ένας fake κόσμος;

Σύμφωνα με τις έρευνες και με ανάρτηση της ψυχοθεραπεύτριας Ειρήνης Ντάκου, που μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά εδώ, συμπεραίνεται ότι το Facebook αποτελεί μια αναξιόπιστη πηγή ικανοποίησης των βασικών ανθρώπινων αναγκών για κοινωνική επαφή και αντί να βελτιώνει την αίσθηση του ατόμου, ότι είναι καλά τελικά, συμβαίνει το αντίθετο.

Μάλιστα έχω διαβάσει, κάπου αλλού, ότι ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων πέφτουν για ύπνο με νεύρα, επειδή πριν κοιμηθούν χαζεύουν στο facebook. Για σκεφτείτε το λιγάκι… Μπείτε στην θέση μιας νεαρής κοπέλας, ας πούμε,  που έχει τσακωθεί με τον σύντροφο της και κατά συνέπεια έχασε το πάρτι που τόσο ήθελε να πάει. Και μπαίνει να σερφάρει και βλέπει την συμφοιτήτρια της, που δεν την χωνεύει αλλά την έχει φίλη στο facebook,  με τον γκόμενο σε τρυφερά στιγμιότυπα, μες την τρελή χαρά, μπροστά από τα εκπληκτικά κοκτέιλ και μέσα τον πανικό που γίνεται στην μαγαζάρα, με τις μουσικάρες κλπ κλπ…. Σας σύγχυσα ε; Όχι πείτε μου πώς να πέσει τώρα για ύπνο;;;

Επίσης δεν είναι πολύ σπαστικό να έχεις μια facebookφίλη η οποία σου δίνει Likes…της δίνεις βέβαια και εσύ….ξέρει πως πέρασες στο τριήμερο που πήγες με παρέα στο Πήλιο. Ξέρεις πως πέρασε όταν πήγε με τις φίλες της για χαμάμ στο Άγκιστρο. Αλλά για κάποιον περίεργο λόγο, άμα βρεθείτε τετ α τετ δεν σε χαιρετάει! Αλλά γιατί δεν την χαιρετάς εσύ; Ε; Είναι αυτή επικοινωνία και κοινωνικοποίηση;

Αν θέλετε λοιπόν να μην εκνευρίζεστε κάθε φορά που μπαίνετε στο facebook σας συνιστώ να κάνετε τα παρακάτω…

Ø Μην αποδέχεστε αιτήματα φιλίας που δεν θέλετε ή αιτήματα από ανθρώπους που δεν γνωρίζεται.

Ø  Διαχωρίστε τους φίλους σας σε λίστες. Έτσι θα μπορείτε να επιλέξετε ποιοι θέλετε να βλέπουν κάποια συγκεκριμένη ανάρτηση και ποιοι όχι. Γιατί να ξέρει η φίλη, της φίλης, της ξαδέρφης τι κάνετε και που βρίσκεστε; Ας το ξέρει μόνο η ξαδέρφη!

Ø Σκεφτείτε δυο φορές τι ποστάρετε, γιατί ο γραπτός λόγος συχνά μπορεί να παρερμηνευτεί και γιατί τα γραπτά μένουν!!! Ακόμα και αν εσείς μετανιώσετε και τα διαγράψετε! Το copy – paste χρειάζεται μόνο λίγα δευτερόλεπτα! Καλό θα ναι να έχετε τα guts να υποστηρίξετε την ανάρτησή σας, αλλιώς απλώς μην ακουμπάτε το πληκτρολόγιο!

ØΜπλοκάρετε όποιον ή όποια κάνει αναρτήσεις που σας ενοχλούν, σας ψυχοπλακώνουν ή σας νευριάζουν.

Ø  Αν είστε πιο θαρραλέοι και έτοιμοι για ριζικές αλλαγές πατήστε απλώς ένα delete σε όσους δεν θέλετε για φίλους στο διαδίκτυο και δεν θα θέλατε ούτε στην καθημερινότητά σας.

Εγώ με την Κωνσταντίνα δεν είμαστε κολλητές…δεν έχουμε κάτσει ποτέ στο ίδιο τραπέζι για καφέ. Αν δεν υπήρχε το facebook ίσως να μην μιλούσαμε ποτέ, πέρα από μια δουλειά που μας έφερε σε επαφή. Ζούμε όμως στην ίδια πόλη, βρισκόμαστε τυχαία στο δρόμο ή όταν θα περάσω μπροστά από το ζαχαροπλαστείο. Κάνουμε κουβεντούλα πάντα καλοπροαίρετα, με ρωτάει για τον γιο μου και πότε θα της τον πάω να τον δει και να τον κεράσει γλυκάκι. Είναι, όπως σας είπα και πιο πάνω, ένα άτομο που εμένα γενικώς μου πάει και χαίρομαι που είναι μία από τα διαδικτυακές φίλες μου.

Καλό το facebook παιδιά, αλλά η ζωή ωραιότερη έξω από αυτό. Να χαιρετάτε τον κόσμο έξω…βγείτε για καφέ… πείτε ένα αστείο… κάντε μια αγκαλιά… γνωρίστε ωραίους ανθρώπους και αναπτύξτε σχέσεις!!!

Καλή σας νύχτα!!!

πηγή: iatropedia.gr

Continue Reading

Glikeria

Τα πάντα είναι δανεικά…

Published

on

By

Τα πάντα είναι δανεικά… μου είπε ένας φίλος από τα παλιά. Είναι άραγε; σκέφτηκα… Στα 36 μου πλέον μπορώ να πω ότι, κατά κάποιο τρόπο, το σύμπαν πάντα συνωμοτεί και σου στέλνει καλό, όταν έχεις κάνει καλό και κακό, όταν έχει κάνει κάτι κακό! Σίγουρα σας έχει συμβεί και εσάς.

Όπως τις προάλλες που ένας συνεργάτης μου έφερε ένα γλυκάκι στο γραφείο, για να με ευχαριστήσει για μια μικρή, πολύ μικρή, εξυπηρέτηση. Όσο εγώ έγραφα ένα cd για να του δώσω, εκείνος έκανε ένα τσιγάρο έξω από το γραφείο. Την ίδια στιγμή πέρασε ένας γνωστός του, που επέμενε να τον κεράσει καφέ, μιας και έτυχε να τον βρει, επειδή τον είχε εξυπηρετήσει κάποια στιγμή για ένα θέμα του. Μπήκε στο γραφείο και το μοιράστηκε μαζί μου. «Είδες; Του λέω, εσύ ήρθες να ευχαριστήσεις εμένα για κάτι μικρό… εσένα ήθελε να σε ευχαριστήσει αυτός για κάτι μικρό!»«Ανταποδοτικότητα ε?» μου είπε.

Τα πάντα είναι δανεικά… και τα μεγάλα και τα μικρά. Είσαι σε μια σχέση, φιλική, ερωτική, επαγγελματική, ότι και αν είναι… και δίνεις το χρόνο σου, την αγάπη σου και την ενέργειά σου. Το κάνεις γιατί το θες και γιατί νιώθεις καλά με αυτό. Όταν όμως έρχεται εκείνη η στιγμή που λες ότι δεν πάει άλλο ρε παιδί μου… ξενέρωσα… κουράστηκα… βαρέθηκα ή πληγώθηκα αρκετά… που πάει όλη αυτή η αγάπη;  Ακόμα και αν είναι δική σου η απόφαση του τέλους. Ακόμα και αν το τέλος αγγίζει την συναισθηματική λύτρωση. Γιατί πονάς; Γιατί θυμώνεις; Γιατί αισθάνεσαι κορόιδο; Μα γιατί αγάπησες πολύ… αγάπησες και ας μην το εκτίμησαν. Και ξαναρωτώ… Όλη αυτή η αγάπη που πάει;

Περνάνε οι μέρες, οι μήνες ή τα χρόνια και τα συναισθήματα καταλαγιάζουν… Η αυτοκριτική έχει δώσει σε όλα την θέση που τους αξίζει. Και έρχεται η στιγμή που ένα τηλέφωνο, ένα μήνυμα, μια κουβέντα εκτίμησης, ένα χαμόγελο ή μια δύσκολη συγνώμη, σου δείχνει ότι τίποτα δεν χάθηκε. Και ότι αν δεν εκτιμήθηκε τότε η αγάπη που έδωσες, με τον χρόνο πήρε επιτέλους την θέση που της άξιζε. Τι ικανοποίηση ε; Η αγάπη κυριάρχησε των συναισθημάτων. Και η θύμηση σου πάει δίπλα δίπλα με το καλό που είχες κάνει… γιατί το καλό πάντα κερδίζει… γιατί στην τελική αυτό μένει. Τα άλλα κάποια στιγμή απλά διαγράφονται. Ποιος θέλει να θυμάται μια κακιά στιγμή ή μια υπερβολική αντίδραση όταν έχει πάρει αγάπη; Πόσο μάλλον αν  έχει πάρει πολύ αγάπη.

Τι ωραίο πράγμα να κρατάς το καλό από τους ανθρώπους που πέρασαν από την ζωή σου. Τι ωραίο να μαθαίνεις από τις άσχημες συμπεριφορές αλλά να μην τις αφήνεις να σε νικήσουν. Τις άσχημες συμπεριφορές τις ξεπερνάμε, μαθαίνουμε από αυτές και αποφεύγουμε τις επόμενες. Την αγάπη όμως, σε κάθε της μορφή, την κρατάμε μέσα μας… Αλίμονο σε αυτούς που ξεχνούν την αγάπη που αντάλλαξαν. Οι αγάπες της ζωής μας είναι αυτές που καθορίζουν τον χαρακτήρα και την συμπεριφορά μας. Είναι η εμπειρία μας, είναι η σοφία μας…

Τα πάντα είναι δανεικά… αν έχεις δώσει αγάπη θα λάβεις αγάπη… αν ήσουν φίλη πραγματική, θα αποκτήσεις και άλλους φίλους, αληθινούς … αν δούλεψες με μεράκι, θα έρθει και άλλη δουλειά. Αυτό που συνειδητοποίησα πρόσφατα είναι ότι για να συνωμοτήσει το σύμπαν και να σου δώσει καλό… πρέπει πρώτον να έχεις κάνει και εσύ καλό και δεύτερον να έχεις εκτιμήσει το καλό που έχεις λάβει, ακόμα και από άτομα που ίσως σε έχουν πληγώσει.

Ας είμαστε δίκαιοι με τον εαυτό μας και με τους γύρω μας, και το σύμπαν θα το βάλει το χεράκι του… που θα πάει. Trust me!

Continue Reading

Glikeria

Χαρτοσακούλα… όπως Αμερική!

Published

on

By

Ένας πανικός, μια ειρωνεία, ένας εκνευρισμός, μια ευκαιρία για «να χαμε να λέγαμε» το θέμα της πλαστικής σακούλας. Ένα μέτρο που η κυβέρνηση αποφάσισε για να ξυπνήσει την οικολογική μας συνείδηση, σύμφωνα πάντα με ευρωπαϊκές οδηγίες. Πάνω από 35 χώρες ανά τον κόσμο έχουν απαγορεύσει πλήρως τη χρήση πλαστικής σακούλας. Ε, ήρθε και η σειρά μας.

Καιρός ήταν να ξεκινήσει από κάπου όλο αυτό… Δεν είμαστε λαός με οικολογική συνείδηση… οι κάδοι της ανακύκλωσης στην χώρα μας αποτελούν διακοσμητικά στοιχεία.  Και μεταξύ μας, δεν γνωρίζω και πολλούς να ενδιαφέρονται για την ανακύκλωση και το περιβάλλον γενικότερα. Ένας είναι ο Γιώργος, ο κουμπάρος μου, που χρόνια τώρα ξεχωρίζει τα σκουπίδια της οικογένειάς του σε ανακυκλώσιμα και μη ανακυκλώσιμα. Και μια είναι η φίλη μου η Μαριάννα, που το πρώτο πράγμα που έκανε όταν ήρθε για δουλειά στο γραφείο, ήταν να μου αξιοποιήσει τον δεύτερο κάδο. Για να βάζω εκεί τα χαρτιά που πετάω. Παρθένος παιδί μου,  ξέρετε τώρα…

Τέλος οι πλαστικές σακούλες. Τις πληρώνουμε πλέον. 0,04€ για μεταφορά… «Σακουλίτσα να βάλω;» ρωτάει η πωλήτρια στο ταμείο. «Για έξοδα είμαστε τώρα;»  απαντάει η γιαγιά κουβαλώντας τα γιαουρτάκια στα χέρια. Βρε πως αλλάζει ο κόσμος…

Και τίθεται εδώ το ερώτημα… γιατί να πληρώνουμε την πλαστική σακούλα που φέρει το λογότυπο της επιχείρησης από την οποία ψωνίσαμε; Εμ σε κάνω διαφήμιση κουβαλώντας την, εμ με χρεώνεις κιόλας; Και απαντάει ο επαγγελματίας «Αν δεν θες, κουβάλα τα στα χέρια και μην μας πρήζεις!»

Φεύγω από το γραφείο. Σταματάω σε γνωστό φούρνο της πόλης μας. Ζητάω ένα σύμμικτο και μια μπαγκέτα. Δεν με ρωτάει η πωλήτρια, τα βάζει σε μια χαρτοσακούλα και μου τα δίνει. ΑΑΑΑ… βγαίνω από το φούρνο με έναν αέρα νεοϋορκέζικο. Είμαι λέει μπαμπαλωμένη με το σκούφο και το παλτό μου και διασχίζω την Perry Street. Τα μαλλιά μου ανεμίζουν στον παγωμένο αέρα. Με βήμα ταχύ κατευθύνομαι προς το, μόλις ανακαινισμένο, διαμέρισμά μου, κρατώντας την χαρτοσακούλα με το ψωμάκι μου! Πρέπει να προλάβω να ζεστάνω το κινέζικο πριν γυρίσει το άλλο μου μισό από την δουλειά… και να το… μου χαλάει την εικόνα ο μπάρμπας που βγαίνει από το σουπερ μάρκετ και πέφτει πάνω μου, κρατώντας στην μία μασχάλη το  Skip και στην άλλη την χλωρίνη. Σιγά άνθρωπέ μου!!! Και έτσι απλά… επαναφορά στην πραγματικότητα…

υ.γ. ο σύζυγος μου να τρώει κινέζικο… μόνο στα όνειρά μου!

Continue Reading

Trending

Copyright © 2021 Karpouzakis. (mail: karpouzakisagd@gmail.com, tel.: 2321-307662)