Connect with us

Just thoughts

POST WE LOVED: Εγώ πάντως στις παρελάσεις κλαίω

Published

on

Μπορεί να φταίει ο ρυθμός που δίνει το ταμπούρο, μπορεί να φταίει ο ήχος του κλαρινέτου, που έχει κάτι το θλιμμένο και το επαναστατικό ταυτόχρονα. Μπορεί να φταίνε οι μελωδίες, παιγμένες δυνατά, με τη μπότα και τα τύμπανα που δίνουν αυτόν τον κοφτό παλμό. Κάτι φουσκώνει μέσα μου, μία διάθεση να πράξω «μεγάλα έργα», να τιμήσω την εθνική μου ταυτότητα, να δείξω ανδρεία και γενναιότητα. Τα εμβατήρια με πάνε πίσω, σε αναμνήσεις σχολικές, τότε ακόμη που οι παρελάσεις ήταν ένα γεγονός. Θυμάμαι τις πρόβες στο προαύλιο, τη φωνή του γυμναστή:

«Ένα στο δεξί…, πιο ίσια την πλάτη…, πιο λεβέντικα, πιο δυναμικά..»,

Τις προετοιμασίες για τη σχολική γιορτή, το ποίημα που μάθαινα για μέρες, ώστε να το απαγγείλω παραστατικά αλλά -προσοχή!- χωρίς στόμφο. Υπήρχε μία ιεροτελεστία στις ετοιμασίες που άρχιζε μέρες πριν. Η επιλογή της στολής, οι πρόβες για το θεατρικό που συνήθως ανεβάζαμε στη γιορτή, οι πρόβες για την παρέλαση, η γλυκιά αναμπουμπούλα των ετοιμασιών, το μάθημα της ιστορίας που προσαρμοζόταν έτσι ώστε να συμπίπτει με την εθνική εορτή. Όλα μας προετοίμαζαν, βήμα-βήμα, για να νιώσουμε αυτό που ονομάζουμε εθνική ταυτότητα.

READ MORE themamagers.gr

Just thoughts

Από το «μεγαλώνω» στο «γερνάω»

Published

on

By

Είμαι η Μαρία κι είμαι εντάξει….

47 χρονών με δύο παιδιά, 8 και 9 χρονών. Μικρομαμά, ακόμη…. Με πολλές ιδέες, όνειρα, επιθυμίες…

Ξέρω πως έκανα μεγάλη παιδιά. Και πως μπορεί όταν φτάσουν στην ηλικία μου να είμαι ένα γέρικο χούφταλο. Για την ακρίβεια, έχω την εντύπωση ότι θα είμαι ένα υγιέστατο χούφταλο, που θα διαβάζω βιβλία πίνοντας κρασί, με τα σικάτα ρούχα μου και τα περιποιημένα άσπρα μαλλιά μου, στις όχθες του Σηκουάνα!

Ναι καλά…..

Ας τα πάρουμε από την αρχή: τα γενέθλια μου, όταν έγινα 30, δεν μου άρεσαν καθόλου…. Ζορίστηκα με τον αριθμό που άλλαξε… Από τότε, στα γενέθλιά μου, αφήνω τη ρίζα στο μαλλί άβαφη για να ελέγχω την αύξηση των άσπρων τριχών. Μη τις δω ξαφνικά μπροστά μου και πάθω κανένα σοκ!

Τελευταία, νέες λέξεις με περιτριγυρίζουν: οστεοπόρωση, εμμηνόπαυση….

Μισό… Να προσέχω να μην πέσω γιατί τα κατάγματα θα είναι επικίνδυνα; Θα παίρνω ένα χάπι για μερικά χρόνια  και θα είμαι μια χαρά, μέχρι να συνηθίσει το σώμα μου τις αλλαγές; Και δεν υπάρχει επιστροφή γιατί είναι φυσική εξέλιξη του σώματός μας;

Όχι, δεν το λες εξέλιξη. Το λες γήρανση. Έχω ξεπεράσει το σημείο που ακόμη το σώμα μου «μεγαλώνει» κι είμαι στο σημείο που το σώμα μου «γερνάει».

Βαθιές ανάσες…..

Ας το αποδεχτώ, σαν τις πρώτες άσπρες τρίχες…. Θα το αποδεχτώ, λοιπόν.

Και όχι, δε θα γράψω άλλα σοβαρά… Τα έχω επεξεργαστεί όλα στον εγκέφαλό μου, ακόμη κι αν δεν μπορώ να χωνέψω ότι θα συμβούν και σε μένα!

Και μπορεί μια καλή μου φίλη να λέει ότι «γερνάμε όταν μένουνε μόνοι και χωρίς ενδιαφέροντα!», αλλά αυτό αναφέρεται σε όλο μας το είναι, κι όχι στο σώμα μας.

Κι επειδή έτσι με συμφέρει, θα αφήσω το σώμα μου να κάνει αυτό που δεν μπορεί να αποφύγει κι εγώ, θα ακολουθήσω το είναι μου σε νέους ορίζοντες!

Αφιερωμένο εξαιρετικά, ειδικά στον άντρα μου, που όταν άρχισαν τα γόνατά του να κάνουν χρίτσι-χρίτσι, τον κορόιδευα ως υπερευαίσθητο:

«Ήταν ανάγκη» του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Continue Reading

Trending

Copyright © 2021 Karpouzakis. (mail: karpouzakisagd@gmail.com, tel.: 2321-307662)