Connect with us

Meet the teem

Πάσχα με αναμνήσεις από το χωριό

Published

on

Πάσχα στο χωριό δε θα κάνουμε ούτε και φέτος. Κι όμως, είναι αυτές οι αναμνήσεις που το Πάσχα στο χωριό το κάνουν μοναδικό. Μας λείπουν οι συγγενείς, οι προετοιμασίες, τα έθιμα της Μ. Εβδομάδας που στο χωριό είναι πιο έντονα, πιο οικεία, πιο ζωντανά. Θυμάμαι κάθε μέρα να γίνονται συγκεκριμένες δουλειές, ετοιμασίες, από τις νοικοκυρές του σπιτιού.

Όλα όμως άρχιζαν από το “ασπρισμα” ή “ασβέστωμα” των αυλών. Κι αυτή ήταν μια δουλειά- ιεροτελεστία αποκλειστικά της γιαγιάς, για να υποδεχτεί όλη την οικογένεια στο φρεσκοασβεστωμένο σπίτι. Όσοι ζουν εκτός πόλης, σε επαρχιακές περιοχές, σίγουρα έχουν πιάσει έστω και μια φορά στη ζωή τους μπαντανόβουρτσα και αν όχι, σίγουρα έχουν δει ηλικιωμένους να λούζουν τοίχους και δέντρα με ασβέστη, συνήθως, λίγες μέρες πριν ή κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας.

Το λευκό γενικότερα, είναι συνυφασμένο με το απλό, με το λιτό, το καθαρό και με το λαμπερό. Το «άσπρισμα» ή «ασβέστωμα» των σπιτιών και των αυλών, αποτελούσε συνήθεια στα νησιά και τις υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας από πολύ παλιά και με την πάροδο των ετών μετατράπηκε από συνήθεια σε παράδοση. Τα σπίτια ασβεστώντοναν τουλάχιστον τρεις φορές το χρόνο (Χριστούγεννα, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστο) στο εσωτερικό και στο εξωτερικό τους, στις μάντρες, στα πεζούλια και στα δέντρα. Ο ασβέστης ήταν φθηνό υλικό, εύκολο στη χρήση του, δεν ήθελε ιδιαίτερες αναλογίες, πρώτο χέρι αραιό, δεύτερο πιο πηχτό στο οποίο πρόσθεταν λίγο λουλάκι για να δώσει φωτεινότητα και μια χούφτα χοντρό αλάτι ή ζάχαρη για μη ξεβάφει όταν το ακουμπάς.

Αυτά πιο πολύ ίσχυαν για τα πεζούλια και τους τοίχους, για τα τις πλάκες του δρόμου ήταν πιο απλά. Έφτιαχναν το μείγμα του ασβέστη σε μεγάλα δοχεία ήτοι “τενεκέδες” και έπαιρναν μια βούρτσα με σκληρές τρίχες και μακρύ κοντάρι για να ξεκινήσουν τη δουλειά.

Σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σοκάκι κάθε νοικοκυρά, συναγωνιζόταν για το ποια θα κάνει τις πιο λεπτές και ίσιες γραμμές στο ασβέστωμα του πλακόστρωτου και ποια θα κάνει περισσότερο “περιποιημένη” δουλειά, λερώνοντας με, όσο το δυνατόν, λιγότερες κηλίδες το έδαφος της αυλής. Διάλεγαν πάντα ώρες που δεν είχε πολλή κίνηση ο δρόμος ή το σοκάκι, τοποθετούσαν τα σύνεργα και ξεκινούσαν!

Όταν τελείωναν, είχαν το νου τους συνεχώς, μην περάσει κανένας πεζός και τους λερώσει τα ασβεστωμένα πεζούλια και τις μάντρες. Σκοπός ήταν να φαίνεται το σπίτι περιποιημένο όταν θα περάσει η πομπή του επιταφίου τη Μεγάλη Παρασκευή.

Μπορεί πλέον να έχει μείνει μόνο η ανάμνηση αλλά είναι τόσο δυνατή που νομίζω ότι το Πάσχα παντού μυρίζει ασβέστη. Τουλάχιστον ας καθαρίσουμε τις καρδιές μας από κάθε αρνητικό και οι σκέψεις μας να έχουν λευκό.

READ ALSO: dailyreport2017.wordpress.com

Glykeria

scan me or not, να είσαι ευγενής

Published

on

By

Συχνά-πυκνά ακούμε το εξής: «Πρωτόγνωρες οι συνθήκες που ζούμε». «Πού να το φανταζόμασταν αυτό το πράγμα», λένε πολλοί. Σίγουρα, τα τελευταία δύο(2) χρόνια άλλαξε τελείως η καθημερινότητά μας και αποκτήσαμε όλοι μας ακόμα ένα πρόβλημα. Ο αντίκτυπος σαφώς μεγάλος! Θέματα υγείας, ψυχολογική πίεση, εργασιακά προβλήματα και κατ’επέκταση οικονομικά ζητήματα . Αγαπημένα πρόσωπα έφυγαν από τη ζωή. Περιορισμοί, περιορισμοί, περιορισμοί για όλους!

Πέρα όμως από την ομαδική ή την ατομική προσπάθεια όλων μας προκειμένου να ξεπεραστεί αυτός ο «άγνωστος ιός»  ακολούθησε και ο διαχωρισμός. Εμένα μου θυμίζει λίγο την εποχή του Δημοψηφίσματος… του περιβόητου ΟΧΙ, που τελικά έγινε ΝΑΙ! Και εκείνη την εποχή υπήρχε ένα «οξυμένο»  κλίμα ανάμεσα σε φίλους, οικογένειες  και  στους επαγγελματικούς χώρους. Οι μεν δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τους δε.

Αναμφισβήτητα, το ίδιο ισχύει και τώρα. Οι μεν δεν μπορούν να κατανοήσουν τους δε. Η κάθε πλευρά θεωρεί ότι κάνει το σωστό. Και σίγουρα δεν είμαι εγώ αυτή που θα κρίνει ποιο είναι το σωστό.

Πριν από λίγες ημέρες επισκέφτηκα κατάστημα της πόλης για αγορές.  Δεν θα σας πω τι φύσεως κατάστημα για ευνόητους λόγους. Με το που μπήκα στο μαγαζί ετοιμάστηκα να δείξω το κινητό μου. «Θα με σκανάρετε;» ρώτησα. Η απάντηση του υπευθύνου  ήταν : «τα έχετε όλα μαζί σας;» και φυσικά του απάντησα θετικά. Οπότε ξεκινάω να εξηγώ στην πωλήτρια τι ακριβώς έψαχνα. Εκείνη την στιγμή ανοίγει η πόρτα και μια άλλη κυρία, περίπου 60 ετών, ζητάει ευγενικά να ρωτήσει κάτι παραμένοντας στην είσοδο του καταστήματος,  γιατί προφανώς δεν είχε μαζί της ταυτότητα και rapid test. Ο υπεύθυνος της απαντά και μόλις εκείνη κλείνει την πόρτα τον ακούω να λέει δυνατά και άκρως χυδαία: «Πόσο ηλίθιος κόσμος υπάρχει που ακόμα δεν εμβολιάζεται!». Δεν μίλησε κανένας. Ούτε εγώ, ούτε οι δύο κοπέλες που εργάζονται εκεί. Ειλικρινά, αισθάνθηκα πολύ άσχημα για τον τρόπο του. Ντράπηκα για λογαριασμό του! Και μετανιώνω που σώπασα. Μετανιώνω που δεν του είπα : «Εσύ πόσο ηλίθιος είσαι που μιλάς έτσι, ενώ έχεις κόσμο μέσα στο μαγαζί σου!».

Όλοι οι επαγγελματίες αποκτήσαμε ξαφνικά ένα νέο βραχνά. Πρέπει να ελέγχουμε οποιονδήποτε εισέρχεται  στο κατάστημά μας. Έτσι είναι τώρα η κατάσταση, πώς να το κάνουμε! Και πρέπει όλοι να σεβόμαστε τον υπάλληλο, που είναι αναγκασμένος να μας σκανάρει και να μας ζητήσει και την ταυτότητά μας. Γιατί το έχω ακούσει και αυτό το … κουφό! Πάει η άλλη και δείχνει το rapid test, αλλά αρνείται να δείξει ταυτότητα. Τι λέτε μαντάμ;

Θεωρώ ότι είναι αυτονόητο ότι πρέπει όλοι μας να σεβόμαστε τον επαγγελματία ή τον υπάλληλο, που άλλη όρεξη δεν είχε να σπαταλά  την ώρα του ελέγχοντας τους πελάτες.

Όμως, πρέπει και οι επαγγελματίες να σέβονται τον πελάτη, που επέλεξε να μην εμβολιαστεί. Αν θέλεις άνθρωπέ μου μόνο εμβολιασμένους, έλα να σου τυπώσω ένα χαρτί να το βάλεις στην πόρτα σου, να ξέρει ο κόσμος ποιους θεωρείς ηλίθιους και ποιους όχι. Αλλά δεν το κάνεις…!

Όλοι έχουμε την άποψή μας. Όλοι, όμως, έχουμε και δικαίωμα να έχουμε άποψη. Να επιλέγουμε ο καθένας ξεχωριστά αυτό που θεωρούμε το καλύτερο για τον εαυτό μας. Οφείλουμε όμως να υπακούμε στους κανόνες και τους λογής-λογής Νόμους. Οφείλουμε να σεβόμαστε τους γύρω μας. Οφείλουμε να μην αμελούμε πιθανά συμπτώματα, να φοράμε τη μάσκα μας και να κρατάμε αποστάσεις, ειδικά,  όταν ο άλλος έχει υποκείμενα νοσήματα.

Σε μια Ελλάδα που στα δύσκολα βρίσκει πάντα τον τρόπο να αντεπεξέλθει, δεν αρμόζει η αγένεια και το bullying του σήμερα!

Και αυτό αφορά και τους μεν και τους δε…

Continue Reading

Iordanis

Θετική ματιά για τις Σέρρες κι όχι …ζήλιες !

Published

on

By

Κάποιοι Δήμοι, γειτονικοί ή λιγότερο γειτονικοί, κατάφεραν κι έγιναν ξεχωριστοί και υποδειγματικοί χάρη στην επιμονή, στη συναίνεση και στην αγάπη, που είχαν ίσως οι δημότες τους παραπάνω από εμάς για τον τόπο τους.

Η στείρα άρνηση για ό,τι ξεκινά μια δημοτική αρχή γίνεται τροχοπέδη στην ανάπτυξη. Χρειάζεται συμμετοχικότητα και ευρύτερη αποδοχή για να πάμε τον τόπο μας λίγο παραπέρα, λίγο ψηλότερα και να απομακρυνθούμε μιας διά παντός από τις έννοιες της μετριότητας και την αφάνειας.

Εάν αναλογιστούμε πόσα πράγματα έγιναν στο Δήμο Σερρών, που σήμερα τα χαιρόμαστε, τα απολαμβάνουμε, τα προβάλλουμε με υπερηφάνεια εν μέσω αντιδράσεων και ιαχών, τότε και μόνο τότε θα κινήσουμε τη «ρόδα της ανάπτυξης» και θα δώσουμε τα χέρια στο «καλό» και στην πρόοδο.

Πολλές φορές, η επίμονη αναφορά μας σε Δήμους που ξεχώρισαν  σε κάποιον τομέα μηδενίζει το έργο που γίνεται στο δικό μας Δήμο. Η συνεχής απαξίωση δεν βοηθά ούτε δημιουργεί πρόσφορο έδαφος στην εξέλιξη καινοτόμων οραμάτων.

Μικρός ήμουν αλλά θυμάμαι έντονα πόσο πολεμήθηκε η ιδέα της πεζοδρόμησης του κέντρου της πόλης μας. Αργότερα, θυμάμαι τις αντιδραστικές φωνές  για την κατεδάφιση της πρώην Δημοτικής Αγοράς. Στη συνέχεια, για τον υπόγειο χώρο στάθμευσης πίσω από τη Νομαρχία,  για το ΧΥΤΑ για το βιολογικό καθαρισμό των λυμάτων, για το Αυτοκινητοδρόμιο και για τόσα άλλα, που ίσως τώρα να ξεχνώ. Όλα τα παραπάνω έγιναν μέσα από έντονες αντιδράσεις, μέσα από καβγάδες και δικαστικές αναφορές.

Σήμερα, τα απολαμβάνουμε, τα χαιρόμαστε, τα θεωρούμε «δικά μας» και καμαρώνουμε. Μικρότερη απαξίωση, μεγαλύτερη συναίνεση, λιγότερες αντιδράσεις, περισσότερη συμμετοχικότητα. Αυτά χρειάζονται για να γίνουν μεγαλόπνοα έργα στον τόπο μας και να τον καταστήσουν ξεχωριστό.

Κείμενο : Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσιογράφος)

Continue Reading

Iordanis

«Μάχες» των Δημάρχων στα μικρά και τοπικά, «μάχες» και στην πανελλαδική αρένα

Published

on

By

Όλοι οι Δήμαρχοι φροντίζουν πρωτίστως «τα του οίκου τους». Είναι οι ανάγκες της καθημερινότητας των δημοτών και η επίλυση των προβλημάτων τους. Κι όλα τα παραπάνω είναι λίγο-πολύ εύκολο να βρουν τη λύση τους.

Όταν, όμως, πρόκειται να «μπήξουν» λίγο πιο βαθιά το μαχαίρι και να γίνουν έργα, που χρόνια ακούγονταν ως σχέδια ανεκπλήρωτα, τότε μόνο η καλή θέληση του εκάστοτε Δημάρχου δεν είναι αρκετή. Χρειάζονται γνωριμίες, συνεχής διεκδίκηση, επιμονή, εδραιωμένη επιχειρηματολογία, χτυπήματα στις πόρτες, ενίοτε συνέργειες και βοήθειες Υπουργών κι άλλων κυβερνητικών παραγόντων για να υπάρξει χειροπιαστό αποτέλεσμα και υλοποίηση των σχεδίων.

Αυτό ακριβώς γίνεται και από το Δήμαρχο Σερρών, Αλέξανδρο Χρυσάφη. Οι τακτικές επισκέψεις του στην Αθήνα και η ένταξη ολοκληρωμένων μελετών σε προγράμματα είναι επιτακτικό μέλημά του. Στην πρόσφατη συνάντησή του με τον Υφυπουργό Αθλητισμού φέρνει αποτέλεσμα στο Αυτοκινητοδρόμιο Σερρών για την περαιτέρω αξιοποίησή του. Περισσότεροι, σπουδαιότεροι και μεγαλύτεροι αγώνες στην Πίστα των Σερρών, που φέρνουν χρήμα στην πόλη και το Νομό και κάνουν ακόμη πιο γνωστό το Αυτοκινητοδρόμιο Σερρών σε πανελλαδικό αλλά και σε βαλκανικό επίπεδο.

Προσφάτως, ο κ.Χρυσάφης κατάφερε την ικανοποίηση του αιτήματος για την υπαγωγή των καταναλωτών Τηλεθέρμανσης στα μέτρα οικονομικής ενίσχυσης των ευπαθών κοινωνικών ομάδων μέσω της χορήγησης επιδόματος θέρμανσης. Κάτι, που σαφώς ανακουφίζει τους καταναλωτές σε Σέρρες, Φλώρινα, Κοζάνη και Πτολεμαΐδα και έτσι αποκαθίσταται μία «αδικία» προς τους πολίτες των παραπάνω περιοχών.

Ο ρόλος, λοιπόν, ενός Δημάρχου είναι πολύπλευρος και οι «μάχες» που δίνει είναι διττές. «Μάχες» μέσα στο Δήμο με τα μικρά και καθημερινά και «μάχες» στην πανελλαδική αρένα για την προώθηση θεμάτων του Δήμου.

Κείμενο : Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσιογράφος)

Continue Reading

Trending

Copyright © 2021 Karpouzakis. (mail: karpouzakisagd@gmail.com, tel.: 2321-307662)