Connect with us

Iordanis

Έφτασε η ώρα να «κόψω» και το κινητό τηλέφωνο !

Published

on

Σε παρέα φίλων διηγούμην την εμπειρία μου να μείνω χωρίς κινητό τηλέφωνο δύο ολόκληρες ημέρες, ενώ βρισκόμουν εκτός πόλης. Κι ενώ αράδιαζα με στόμφο τις δυσκολίες που αντιμετώπισα διαπιστώνοντας πόσο εξαρτημένος είμαι από την κινητή τηλεφωνία, ήρθε η ανακοίνωση παρακείμενου ακροατή της κουβέντας μας, που μας σόκαρε άπαντες. «Φίλε, έμεινα άνεργος πριν από 6 μήνες. Και από τότε είμαι χωρίς κινητό τηλέφωνο λόγω των περικοπών που έκανα θέλοντας και μη στα έξοδά μου».

Τον κοιτάξαμε με δυσπιστία και πρόδηλη έκπληξη και η κοινή ερώτηση που βγήκε από τα χείλη όλων ήταν «πώς τα καταφέρνεις»; «Στην αρχή δύσκολα», μας είπε. «Στην πορεία όμως γνώρισα τη χαρά της απεξάρτησης. Μας έχουν εγκλωβίσει σε ένα τέτοιο σύστημα και κλέβουν τις ελευθερίες μας χωρίς να μας ρωτούν.

Σκλάβοι της κινητής τηλεφωνίας είστε όλοι εσείς , που χαίρεστε την δήθεν άμεση επικοινωνία αλλά αδυνατείτε να κατανοήσετε ότι κάθε στιγμή σας παρακολουθούν και σας ελέγχουν. Από τη μάνα, τη σύντροφο, τον εργοδότη, το κράτος, λογοδοτείτε σε όλους για την κάθε σας κίνηση! Εγώ είμαι ελεύθερος και απαλλαγμένος φίλοι μου! Αυτεξούσιος και αυτόνομος!»

Μείναμε όλοι με ένα μεγάλο ερωτηματικό «Λες να έχει δίκιο ο φίλος; Λες να είμαστε λάθος όλοι εμείς, που ηθελημένα μπαίνουμε σε έναν κλοιό παράδοσης των ελευθεριών μας»;    

Ιορδάνης Ξανθόπουλος (φιλόλογος – δημοσ/φος)

Iordanis

Νέα κόμματα με «φθαρτά υλικά» κι άραγε τι μπορούν να προσφέρουν ;

Published

on

By

Σαν τα μανιτάρια ξεφυτρώνουν οι νέοι πολιτικοί σχηματισμοί τον τελευταίο καιρό. Ο κάθε «πικραμένος» βουλευτής (ή ό,τι άλλο), που διαφώνησε ή διαγράφηκε από τον αρχηγό του δημιούργησε και ένα καινούριο κόμμα! Πλέον, το σλόγκαν της εποχής είναι : «Διαφώνησε! Μπορείς! Κάνε κι εσύ ένα καινούριο κόμμα!» Θα μου πείτε: «Η πολυφωνία είναι ένδειξη δημοκρατίας και είναι καλό να υπάρχει». Συμφωνώ! Επειδή, όμως, τα νεοϊδρυθέντα κόμματα είναι παραφυάδες άλλων κομμάτων και τα ηγετικά τους στελέχη για χρόνια κινούνταν, ψήφιζαν και ασπάζονταν την ιδεολογία κάποιων συντεταγμένων κομμάτων, κάτι χαλάει τη «σούπα τους».
Λίγο από «αντικορωνοϊκή» στάση, λίγο από «αντιμνημονιακή» θέση, λίγο από πατρίδα-θρησκεία, λίγο από αναφορά σε πρόσωπα του παρελθόντος, που έγραψαν ιστορία στο πολιτικό σκηνικό του τόπου και να! Ένα ολοκαίνουριο κόμμα είναι έτοιμο να μας αγκαλιάσει. Όχι! Τα νέα κόμματα δεν πρέπει να έχουν γενεσιουργό αιτία το θυμό, ούτε τη διαφωνία, ούτε να είναι αποτέλεσμα σύγκρουσης.
Ένα ολοκαίνουριο κόμμα πρέπει να έχει κάτι καινούριο να μας προτείνει και κυρίαρχα πρέπει να ηγείται από φρέσκα πρόσωπα κι όχι από πρόσωπα με φθαρμένες πολιτικές. Πώς να πιστέψω ότι όλοι αυτοί μπορούν να φέρουν την αλλαγή στο πολιτικό στερέωμα, όταν μόλις πριν από λίγο καιρό ασπάζονταν και μάχονταν για τη γραμμή του (τότε) κόμματός τους; Πώς να εμπιστευτώ όλους αυτούς, όταν μόλις χθες έλεγαν άλλα και έπρατταν άλλα; Και γιατί πρέπει να ανακυκλώνονται πρόσωπα και ιδέες παρφουμαρισμένες με κάποιες «πιασιάρικες» κορόνες της συμφοράς;
Αφήστε επιτέλους, όλοι εσείς, που για χρόνια μας βασανίσατε με την πολιτική σας παρουσία λίγο χώρο για να αναδειχθούν καινούρια πρόσωπα με φρέσκες ιδέες! Κάντε τόπο στα νιάτα, δώστε βήμα και σε κάποιον άλλο να προτείνει το «αλλιώτικο», το «διαφορετικό», το «πρωτοποριακό»! Πώς να πιστέψω ότι την αλλαγή και την πρόοδο σε τούτο τον τόπο μπορεί να την φέρει ένα πρόσωπο, που για χρόνια ολόκληρα εκινείτο μέσα σε μια ιδεολογία που την αποστρέφομαι;
Κάτι άλλο θέλει ο λαός για να σαγηνευτεί, για να βγει πάλι στους δρόμους, για να ονειρευτεί ότι μπορεί αυτός και μόνο αυτός να καθορίζει την τύχη του.
Γερασμένα πρόσωπα, γερασμένες πολιτικές και ιδέες, ένα σκηνικό από «πολιτικές αντίκες», που θαυμάζουμε μεν αλλά δεν τις θέλουμε πια στο χώρο μας. Γιατί, πιστεύω πως αυτή, η αδράνεια του κόσμου, αυτό το «υπνωτικό» σκηνικό του τόπου, αυτή η ανοχή και η συνενοχή, που όλοι ζούμε, πηγάζει από το γεγονός ότι δεν υπάρχει αυτό το νέο, το καινούριο, το διαφορετικό, το αλλιώτικο, αυτό που θα κινήσει και πάλι τα νήματα της πολιτικής ζωής.
Κι όπως λέει κι ένας φίλος μου: «Θέλω να καρδιοχτυπήσω ξανά για ένα κόμμα, θέλω να ερωτευτώ και πάλι την πολιτική, θέλω να με ξεσηκώσει κάτι από τη μαζοχιστική μου νάρκη».

Κείμενο : Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσιογράφος)

Continue Reading

Iordanis

Η «μπαλίτσα» και ο «πόλεμος» στο σπίτι !

Published

on

By

Στους ρυθμούς του Champions και Europa League κινείται αυτήν την εβδομάδα η Ελλάδα και γενικώς η Ευρώπη και νομίζω ότι από τα συρτάρια μας είναι επιτακτική η ανάγκη να «επικαιροποιήσουμε» ένα θέμα με το οποίο και σε προγενέστερο χρόνο είχαμε ασχοληθεί δεόντως.

Σχέση ανδρών – γυναικών, λοιπόν, σε μέρες άφθονης μπάλας. Από τη μία πλευρά, η γυναίκα θέλει τον εύλογο χρόνο της, να της δίνεις την αρμόζουσα «σημασία», από την άλλη πλευρά η μπάλα απαιτεί αντροπαρέα και ατέρμονες συζητήσεις, ίσως και καβγάδες,  υπέρ της μίας ή της άλλης ομάδας. Καλά, κι όταν μπαίνει και το «στοίχημα» στη μέση και διακυβεύονται χρηματικά ποσά, εκεί μάλλον αφήνεις τους συναισθηματισμούς και τις «δίκαιες κρίσεις» και . . . «παραφέρεσαι» !  

Φουλ ποδόσφαιρο, λοιπόν, την τρέχουσα εβδομάδα και οι αντίπαλες παρατάξεις αντικρούουν τα επιχειρήματά τους. Όχι, όχι! Δεν πρόκειται για τις ομάδες, τους προπονητές, τους οπαδούς ούτε για τους παράγοντες του ποδοσφαίρου! Αυτές, οι αντίπαλες παρατάξεις, ζουν μέσα στο ίδιο σπίτι, μοιράζονται το κρεβάτι, τα έξοδα, τις δουλειές, δεν μπορούν όμως να συμφωνήσουν σε τούτο: «Είναι σωστό, οι άντρες να εγκαταλείπουν το έτερον ήμισυ και να μένουν κολλημένοι επί της οθόνης;», λένε με παράπονο οι γυναίκες. «Επιτρέπεται να βάζουν βέτο και να μας καταπιέζουν να μην βλέπουμε τους αγώνες και τις αθλητικές εκπομπές στην τηλεόραση;», λένε αγανακτισμένοι οι άντρες.

Ένας «ιδιότυπος πόλεμος» ανάμεσα στα ζευγάρια, που φουντώνει  αρκετές φορές και οδηγεί σε κρίση τις σχέσεις αντρών – γυναικών. «Της αγόρασα τηλεόραση να βλέπει όποια εκπομπή θέλει, την ώρα της μετάδοσης των αγώνων», υπερηφανεύεται ο άντρας και συμπληρώνει «αυτή όμως δεν σταμάτησε την γκρίνια». «Είναι σαν να μην υπάρχω μέσα στο σπίτι, όταν παρακολουθεί αγώνες του Champions και του Europa League», παραπονείται στη μητέρα της η κόρη, ψάχνοντας για υπεράσπιση.

Φυσικά, υπάρχει και η περίπτωση των «τυχερών αντρών». Όταν, δηλαδή, η σύντροφος είναι ποδοσφαιρόφιλη και συντροφεύει τον άντρα της έμπροσθεν της τηλεόρασης, που «παίζει» ποδοσφαιρικούς αγώνες. Τότε, το πρόβλημα μάλλον δεν υφίσταται. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες γυναίκες δείχνουν την προτίμησή τους στο ποδόσφαιρο και η γυναικεία παρουσία στις κερκίδες των γηπέδων αυξάνει ολοένα και περισσότερο. 

Όμως, άλλη χάρη έχει να παρακολουθείς έναν αγώνα ζωντανά(live) ή έστω από την τηλεόραση αλλά με αντροπαρέα. Να βρίσεις βρε αδερφέ, χωρίς ενοχές, να χτυπηθείς για το γκολ, το άδικο, που «έφαγε» η ομάδα σου, να κάνεις απρεπείς χειρονομίες, να μουντζώσεις, να φωνάξεις, να ζητωκραυγάσεις για τη νίκη, να δώσεις όλο τον εαυτό σου στις στιγμές εκείνες ελεύθερος! Χωρίς το μάτι το γυναικείο, με το υποτιμητικό το βλέμμα, χωρίς τον μορφασμό για την υπερβολή στο «γκοοολ!» που φώναξες, χωρίς τη δήθεν συμβουλή «αγάπη μου, μην παθιάζεσαι τόσο», χωρίς την κριτική που θα ακολουθήσει όλες τις επόμενες ημέρες για τη στάση σου, τις αντιδράσεις σου, τις βωμολοχίες σου.

Κακά τα ψέματα! Το ποδόσφαιρο θέλει αντροπαρέα κι αυτό ας το καταλάβουν επιτέλους οι γυναίκες. Το ποδόσφαιρο αλλιώς το αγαπά ο άντρας κι αλλιώς η γυναίκα. Άλλωστε τι απέμεινε πλέον στους άντρες; Οι γυναίκες εισέβαλαν σε όλα τα ανδροκρατούμενα επαγγέλματα (και καλώς) και απέκτησαν ισοτιμία παντού (και δικαίως). Δεν μας άφησαν τίποτα πλέον «δικό μας» και αυτό είναι ένα θέμα . . . 

Ιορδάνης  Ξανθόπουλος  (Δημοσιογράφος – Φιλόλογος) 

Continue Reading

Iordanis

Η ελευθερία του εργένη . . . !

Published

on

By

Εργένης: λέξη τούρκικη, κατάλοιπο της συνύπαρξης των δύο λαών.

Εργένης: αυτός, που ζει μόνος του, χωρίς οικογένεια λένε τα λεξικά.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες εργένηδων. Αυτοί που είναι συνειδητοποιημένοι και οι άλλοι, αυτοί, που η ζωή με τα κάθε λογής παιχνιδίσματά της, τους έσπρωξε στην κατηγορία των εργένηδων.  Και οι δύο κατηγορίες όμως έχουν ένα κοινό σημείο αφετηρίας στο στήσιμο της ζωής τους: την απόλυτη ελευθερία στη διαχείριση του χρόνου τους και την παντελή ύπαρξη κανόνων στην προσωπική τους ζωή.

Γιατί ποιος μπορεί να είναι εργένης; Ο οποιοσδήποτε άνθρωπος. Αυτός που εργάζεται, που είναι κοινωνικός, που έχει φίλους και παρέες, που προβληματίζεται για τα γεγονότα στον κοινωνικό του περίγυρο, που συμμετέχει στα κοινά, που κάνει δηλαδή ό,τι και ο καθένας από όλους μας. Με μια διαφορά! Όταν επιστρέφει στο σπίτι του δεν έχει να απολογηθεί για «τίποτα» και σε «κανέναν».

Είναι απόλυτα ελεύθερος! Να πετάξει τα ρούχα του στην πολυθρόνα, να αφήσει τα άδεια κουτιά της πίτσας για ημέρες στη γωνία του τραπεζιού, να επιλέξει το κανάλι της τηλεόρασης που θέλει, να ακούσει τη  μουσική που του αρέσει, να ψάξει την τελευταία στιγμή κάποιο καθαρό που πουκάμισο, να γεμίσει το νεροχύτη άπλυτα πιάτα και ποτήρια, να σκοντάφτει στις πεταμένες στο πάτωμα εφημερίδες και στα περιοδικά αλλά να μην σκύβει να τις μαζέψει, να μαγειρεύει όποια στιγμή θέλει ό,τι του αρέσει, να κοιμάται στον καναπέ απέναντι από την ανοιχτή τηλεόραση χωρίς να απολογείται. Είναι δηλαδή ο άνθρωπος, που τους κανόνες στην προσωπική του ζωή τις ορίζει ο ίδιος και κυρίως είναι ο άνθρωπος που αναμετράται μόνο με τον εαυτό του. Δεν έχει να δώσει αναφορά, ούτε να βρει δικαιολογία, ούτε να στήσει αληθοφανή σενάρια για το χρόνο επιστροφής του στο σπίτι. Ο απόλυτα κυρίαρχος των επιθυμιών και των αναζητήσεών του. Αυτός, που σπάζει τους κανόνες λειτουργίας ενός σπιτιού και απέναντι  στο «εγώ» του υπάρχει πάλι το εγώ.

Κι όμως! Ο εργένης γίνεται άριστος οικοδεσπότης για την παρέα του, τρυφερός σύντροφος, οργανωτικός στη δουλειά του, υπεύθυνος για τη φροντίδα του σπιτιού και των στυλιστικών του επιλογών , καθώς και απόλυτος διαχειριστής των οικονομικών του βαρών. 

Εάν όμως οι ατυχίες της ζωής τον κατατάξουν στην κατηγορία των εργένηδων, τότε η «ελευθερία» των κινήσεών του καταντάει βάρος και ζυγός, ένα φόρτωμα ευθυνών και προβλημάτων που καλείται να επωμισθεί, μοναχικός καβαλάρης σε ένα δρόμο που δεν επέλεξε αλλά ο βηματισμός της ζωής με τα απρόβλεπτα τον οδήγησαν εκεί. Τότε η εργένικη ζωή γίνεται πρόβλημα και στην πρώτη ευκαιρία η απόδραση προς την οικογένεια είναι η λύση.

Γιατί όλα τα πράγματα, όταν τα επιλέγουμε μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε κιόλας. Όταν όμως μας επιλέγουν  αυτά, γίνονται «καταστάσεις» πολιορκίας και ψάχνουμε τη φυγή.

Εργένηδες! Αντισταθείτε στη λογική των κανόνων που άλλοι έστησαν σε σας.

Η «ελευθερία» είναι πολύτιμη και δεν εξαγοράζεται . . .

Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσιογράφος)

Continue Reading

Trending

Copyright © 2021 Karpouzakis. (mail: karpouzakisagd@gmail.com, tel.: 2321-307662)