Connect with us

Art

Sex and the City revival: Η HBO Max διευκρινίζει τι (δε) θα γίνει με τη Σαμάνθα!

Published

on

«Sex and the City» χωρίς τη Σαμάνθα Τζόουνς ακούγεται σαν γαλακτομπούρεκο με στέβια και βούτυρο σόγιας.

Πριν από λίγο καιρό, το όνειρο των φανς της σειράς (της σειράς, όχι απαραίτητα των ταινιών) έγινε πραγματικότητα: ανακοινώθηκε το revival του «Sex and the City» που θα πάρει τη μορφή μίνι σειράς 10 επεισοδίων και θα προβληθεί στο ΗΒΟ Max (το ΗΒΟ ήταν και το κανάλι παραγωγής και της αυθεντικής σειράς στα τέλη των 90ς).

Ομως υπήρχε ένα catch: ενώ η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, Σίνθια Νίξον και Κρίστιν Ντέιβις δέχθηκαν να επιστρέψουν, η Κιμ Κατράλ επέμεινε στο σκληρό της «όχι». Και κάπως αυτό είναι αδιανόητο: πώς μπορεί να υπάρξει «Sex and the City», χωρίς την πρώτη απελευθερωμένη σεξουαλικά ηρωίδα της μικρής οθόνης; Πώς μπορεί η κοριτσοπαρέα να κρατήσει τις ισορροπίες της χωρίς την μεγαλύτερη, δυναμική, απερίφραστα ελεύθερη φίλη τους;

Οι θεωρίες ήταν πολλές: από το ότι «θα την πέθαιναν» (αν θυμάστε στις τελευταίες σεζόν, η Σαμάνθα πάλεψε με τον καρκίνο) μέχρι το ότι θα την αντικαταστήσει η Σάρον Στόουν.

Διαβάστε περισσότερα στο flix.gr

Art

Ερχεται το 8ο Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων στο Ιδρυμα Ωνάση

Published

on

By

Με σύνθημα «είμαστε εδώ, χορεύοντας», καλλιτέχνες της νεότερης γενιάς καταθέτουν έργα που δημιούργησαν το τελευταίο δίμηνο, αποτυπώνουν με κινήσεις τη στιγμή και την κατάσταση και στέλνουν το μήνυμά τους για όσα βιώνουμε, σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε. Και επειδή οι φωνές που πρέπει να ακουστούν είναι πολλές, το φετινό φεστιβάλ, το οποίο προέκυψε από open call που καλούσε καλλιτέχνες στη δημιουργία έργων με ψηφιακά μέσα, περιλαμβάνει 11 νέα καλλιτεχνικά πρότζεκτ.

Οι Βασίλης Βηλαράς (RED RIDING SHOES), Νάντη Γώγουλου (The cooking-with-Nadi show), Μυρτώ Δελημιχάλη και Στάθης Δογάνης (Pose_Transpose), Ειρήνη Καλαϊτζίδη (yaGrid), Oμάδα Besuch (Besuch), ‘Αννα Παπαθανασίου (Axel’s just dreaming), Ιωάννα Παρασκευοπούλου (All she likes is popping bubble wrap), Κωνσταντίνος Παπανικολάου (‘Αλογα κατάδυσης και άλλες μυθολογίες), Νατάσα Σαραντοπούλου (ΙΛΙΣΣΟΣ/ λίμπο eξótica), ody icons (YES HALLO HI) και Stereo Nero Dance Co. (442, or A Game Without Score) χορογραφούν την Αθήνα, την Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο το παράξενο έτος 2021.


Όπως αναφέρουν οι επιμελητές του 8ου Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων (ONC 8), Ιλειάνα Δημάδη, Κωνσταντίνος Τζάθας και Στεριανή Τσιντζιλώνη: «Είναι η πρώτη φορά που το πιο “σωματικό” φεστιβάλ της Στέγης γίνεται εξολοκλήρου ψηφιακά. Έντεκα πρωτότυπα έργα χορογραφίας, απενοχοποιημένα ως προς το τι είναι “ποπ” και τι “υψηλή τέχνη”, με ιδιαίτερη αγάπη για το χιούμορ, το παράδοξο και το απροσδόκητο, κάνουν πρεμιέρα στο YouTube, το Instagram και το διαδίκτυο: από μικρού μήκους ταινίες ενηλικίωσης εν χορώ μέχρι βίντεο κλιπ και από χορευτικά μαθήματα μαγειρικής μέχρι περιπατητικές περφόρμανς, κινηματογραφημένες παραστάσεις, διαδραστικούς χάρτες, εικόνες και κείμενα, stick figures, studio visits και performative διαλέξεις. Κινηματογραφιστές, επιστήμονες, προγραμματιστές, digital media artists, αλλά και youtubers, influencers και bloggers συνεργάζονται πλέον στενά με τους χορογράφους. Δίχως να μετατράπηκαν όλοι οι καλλιτέχνες, εν μια νυκτί, σε hi-tech freaks, δεν είναι λίγοι εκείνοι που πειραματίζονται με την τεχνητή νοημοσύνη και εργάζονται με interfaces, αισθητήρες επαφής, go-pro κάμερες, αλλά και chat rooms, selfies και stories, διευρύνοντας (και) ψηφιακά το πάντα υβριδικό και καινοτόμο πεδίο του σύγχρονου χορού.

Με απόλυτη συνειδητότητα απέναντι στις αντιφάσεις και τις λειτουργίες του καλλιτέχνη στη νέα συνθήκη της πανδημικής αναστολής και της ψηφιακής έξαψης, το φετινό φεστιβάλ δεν είναι μια απάντηση ανάγκης στη μη δυνατότητα παρουσίασης έργων ζωντανά, αλλά μια δική μας σταθερά. Ανοίξαμε τη συζήτηση για το πώς παράγεται τέχνη σε μια εποχή που τα πάντα -από την κοινωνικοποίηση έως το φλερτ- γίνονται σε ένα περιβάλλον συνεχούς και διάχυτης δικτύωσης ήδη από το 2016, με την έκθεση “Digital Revolution”. Κι αν την περασμένη άνοιξη, με το “ΕΝΤΕR”, δημιουργήσαμε μια ψηφιακή χρονοκάψουλα για το “εδώ και τώρα”, καλωσορίζουμε πλέον στην ψηφιακή μας σκηνή βασικούς εκπροσώπους της νέας γενιάς του σύγχρονου ελληνικού χορού».

more info here

Πηγή: iefimerida.gr

Continue Reading

Art

Έλενα Τσαγκρινού: απαντά στις αντιδράσεις για το «El Diablo»

Published

on

By

Το παγκόσμιο ενδιαφέρον έχει τραβήξει η Έλενα Τσαγκρινού που θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στη φετινή Eurovision με το «El Diablo». Η ταλαντούχα τραγουδίστρια έγινε θέμα ακόμα και στο αμερικανικό CNN, έναν τους κολοσσούς των διεθνών ΜΜΕ, το οποίο φιλοξενεί δήλωσή της για τις αντιδράσεις που έχουν διατυπωθεί για το τραγούδι.

Σε εκτενές άρθρο στην ιστοσελίδα του, το οποίο αναπαράγουν ΜΜΕανά τον πλανήτη, το CNN προβάλλει το music video του «El Diablo» και αναφέρεται στις αντιδράσεις που προκλήθηκαν από ιερωμένους, φιλοξενώντας δήλωση της ίδιας Έλενας Τσαγκρινού, καθώς και του διευθυντή του ΡΙΚ.

«Το “El Diablo” είναι αλληγορικό τραγούδι, για μια γυναίκα που καταφέρνει να φύγει από μια τοξική σχέση και στέλνει ένα μήνυμα δύναμης. Η μουσική, όμως, μας ενώνει όλους, δεν μας χωρίζει! Εγώ και οι συνεργάτες μου παραμένουμε προσηλωμένοι στο στόχο μας: να εκπροσωπήσουμε επάξια την Κύπρο στον διαγωνισμό», ανέφερε η ταλαντούχα τραγουδίστρια στο CNN μετά από επικοινωνία με την Panik Records, δισκογραφική της εταιρεία.

Πηγή: protothema.gr

Continue Reading

Art

Γυναικεία κακοποίηση: Πέντε ταινίες που πρέπει να δούμε

Published

on

By

Πιθανώς το ελληνικό #metoo να μην αλλάξει ούτε ριζικά ούτε αστραπιαία την ελληνική κοινωνία. Θέτει όμως σοβαρές βάσεις προβληματισμού, και αυτό σαφώς αποτελεί μια καλή αρχή για ένα καλύτερο αύριο. 

Ο χώρος του πολιτισμού βρίσκεται τις τελευταίες μέρες «έρμαιο» συνεχόμενων αποκαλύψεων, που περισσότερο επιβεβαιώνουν παρά αποκαλύπτουν την σαθρότητα που υπάρχει (και σ΄αυτόν) το χώρο.

Όσο εμείς αναμένουμε να δούμε τον ελληνικό πολιτισμό να ξαναγεννιέται πιο όμορφος, πιο τίμιος, πιο αξιοπρεπής ανακαλούμε πέντε ενδεικτικές κινηματογραφικές ταινίες με θέμα την γυναικεία κακοποίηση. 

Πρώτη στη λίστα μας η βγαλμένη από ιστορικά στοιχεία ταινία «Anonyma: A woman in Berlin» που αν αφήνει κάτι είναι η εικόνα της κεντρικής ηρωίδας να τρίβει τα χέρια της- και ένα κόμπο στο στομάχι. Και αν είσαι γυναίκα, σίγουρα κάτι σπάει μέσα σου όταν βλέπεις πως στο Βερολίνο του 1945, όπου γράφεται η τελευταία πράξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι γυναίκες της Γερμανίας βιάζονται συστηματικά από τους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού. Η ιστορία επικεντρώνεται στην Anonyma, μια δυναμική γυναίκα που αηδιάζει από την κακοποίησή της και όταν αντιληφθεί πως το σώμα της αποτελεί πηγή εξουσίας αποφασίζει να πάρε η ίδια τον έλεγχο αυτής της εξουσίας διαθέτοντάς το όπως εκείνη επιθυμεί. Έπειτα από μία πράξη ταπείνωσης κατά την διάρκεια μη συναινετικής συνουσίας, η Anonyma αποζητά και βρίσκει ερωτικούς συντρόφους ψηλά στην ιεραρχία του στρατού ώστε να εξασφαλίσει κάποια προστασία.

Να σημειωθεί ότι η ιστορία βασίζεται στο βιβλίο-ημερολόγιο μιας δημοσιογράφου που έζησε στο Βερολίνο εκείνη την περίοδο. Η έκδοση του βιβλίου δημιούργησε σκάνδαλο καθώς υποστηρίχθηκε ότι σπίλωσε την υπόληψη των Γερμανίδων. Η συγγραφέας εκνευρίστηκε τόσο με τις αντιδράσεις που απαγόρευσε την επανέκδοση του βιβλίου για όσο ζούσε.

Συνεχίζοντας στις ταινίες που αποτυπώνουν ιστορικά βιώματα η ταινία «Σεράγεβο  σ’ αγαπώ (Grbavica)» δεν μπορεί παρά να μας αφορά όλους. Γιατί έγινε τόσο κοντά μας και γιατί δεν έχουν περάσει ούτε  τριάντα χρόνια από τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας. Η ιστορία εκτυλίσσεται λίγα χρόνια μετά τον εμφύλιο στο πολύπαθο Σεράγεβο. Η κεντρική ηρωίδα, η Esma, προσπαθεί να μεγαλώσει μόνη και με πολλές δυσκολίες την κόρη της. Θα έλεγε κανείς πως δεν είναι τυχαία η γειτονιά που επέλεξε η Esma να ζήσει. Grbavica σημαίνει «γυναίκα με καμπούρα». Η ταινία αφορά από την μία τον ατέλειωτο αγώνα της ηρωίδας να βρει το ποσό που χρειάζεται για την ετήσια σχολική εκδρομή της κόρης της και από την άλλη τις συνεχείς φοβίες της να ζήσει, να περάσει καλά, να βγει ραντεβού, να συναντήσει παλιούς συμμαθητές.

Ακολουθεί μεγάλο σπόλιερ που όμως κρίνεται απαραίτητο για να δικαιολογηθεί η πρόταση της ταινίας: Είναι γνωστό πως κατά την διάρκεια του πολέμου στη Βοσνία, ομάδες Σέρβων εθνικιστών (οι λεγόμενοι Τσέτνικ, γνωστοί και ως Λευκοί Αετοί) βίαζαν τις Βόσνιες με στόχο να τις αφήσουν έγκυες ώστε να «καθαρίσουν» το αίμα του έθνους τους. Το βίωμα του βιασμού αναδύεται συνεχώς στην ταινία υπαινικτικά μέχρι την «έκρηξη» της Esma που με μία μόνο φράση «φτύνει» την ιστορία του πολέμου.

Αφήνοντας την συνθήκη του πολέμου, έχουμε την ταινία «Οι γυναίκες του λεωφορείου 678» από την Αίγυπτο. Στην ταινία οι γυναίκες που τρέχουν στους ρυθμούς της καθημερινότητας του Καΐρου, έχουν να αντιμετωπίσουν την καθημερινή παρενόχληση στα μέσα μεταφοράς, στο δρόμο, έξω από το σπίτι τους. Μία από αυτές θα αποφασίσει να κάνει κάτι η ίδια. Έτσι όταν οι άντρες επιχειρούν να την παρενοχλήσουν μέσα στο λεωφορείο, αυτή τους τραυματίζει με μαχαίρι. Ίσως η ταινία να μην καταφέρνει να ξεφύγει από το φθηνό και απλοϊκό θέαμα που έχει ως στόχο την συγκίνηση μέσα από την υπερβολή, ωστόσο, η πραγματικότητα για την τεράστια πλειοψηφία των γυναικών της χώρας που παρενοχλούνται καθημερινά στέκεται εκεί.  «Το Γάλα της Θλίψης» από το Περού και το «Μέσα απ’ τα μάτια σου» από την Ισπανία.

Επιστρέφοντας ξανά στη συνθήκη του πολέμου «Το Γάλα της Θλίψης» από το Περού. Η ηρωίδα  πάσχει από την ασθένεια «the milk of sorrow», η οποία μεταδίδεται μέσω του μητρικού γάλακτος, από γυναίκες που έχουν βιασθεί ή κακοποιηθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον της τρομοκρατίας στο Περού. Στην ταινία αντικρίζουμε τις συνέπειες που μπορεί να έχει σε μια γυναίκα ο φόβος του βιασμού. Πώς δηλαδή μπορεί να επιδράσει ο φόβος του τραύματος χωρίς να έχει συντελεστεί το τραύμα. Και η ηρωίδα της ταινίας βρίσκει μια ακραία λύση, ενδεικτική του πόσο την έχει παραλύσει η αγωνία.

Και μια ταινία για την ενδοοικογενειακή βία, που αποτελεί την πιο «εύθραυστη» συνθήκη βίας στην οποία μπορεί κανείς να βρεθεί. Λεπτές ισορροπίες που εύκολα καταργούνται, όπως και η αξιοπρέπεια, διακρίνονται στην ταινία «Μέσα απ’ τα μάτια σου» από την Ισπανία. Η βίαιη συμπεριφορά του συζύγου της οδηγεί την ηρωίδα στην εγκατάλειψη της οικίας τους. Εκείνη βρίσκει δουλειά, αποκτά ανεξαρτησία αλλά δεν έχει ξεχάσει τον άντρα της ο οποίος την διεκδικεί εκ νέου. Μπορεί κάποιος που έχει δείξει ξεκάθαρα σημάδια έκρυθμου και βίαιου χαρακτήρα να αλλάξει, ή απλά η αλλαγή συνιστά ένδειξη προσωρινής υποχώρησης που θα ξεσπάσει με ακόμα πιο βίαιες εκρήξεις;

πηγή: clickatlife.gr

Continue Reading

Trending

Copyright © 2021 Karpouzakis. (mail: karpouzakisagd@gmail.com, tel.: 2321-307662)