Φθινόπωρο 2015

Αυτό το κείμενο όλο το αναβάλω. Έλεγα πως θα κάτσω να το γράψω και θα βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις μου, όταν θα τελειώσει το καλοκαίρι. Αλλά είτε το θέλω, είτε όχι, ήρθε ο καιρός και μάλιστα είναι και βροχερός. Και να μαι τώρα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου με ζακετούλα και κάλτσες …

 

Δεν ξέρω αν το κάνετε και εσείς, αλλά όταν ταξιδεύω με κάποιο μέσο μαζικής μεταφοράς, παρατηρώ πάντα όσους κάθονται γύρω μου. Πολλές φορές έχω σκεφτεί να γράψω τις σκέψεις μου για όποιον μου κάνει, για κάποιο λόγο, εντύπωση. Αλλά δεν το έκανα ποτέ. Και ξέρετε έχω μεγάλη φαντασία. Μερικές φορές μάλιστα οργιάζει. Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο με τις σκέψεις μου. Μικρές αυτόνομες ιστοριούλες για απλούς ή καθόλου απλούς ανθρώπους. Αλλά συνήθως όταν φτάνω σπίτι ξεχνάω τα πάντα και μπαίνω αμέσως στους ρυθμούς της καθημερινότητάς μου.

Φέτος όμως στο ταξίδι είδα κάτι που μου ήταν αδύνατον να μην εστιάσω. Αν και πέρασε καιρός από εκείνη την ημέρα, οι σκέψεις που είχα κάνει υπάρχουν ακόμα στο κεφάλι μου. Και καθημερινά προσθέτω ή αφαιρώ. Γιατί το θεωρούσα σίγουρο ότι θα κάτσω και θα γράψω. Γιατί εκτός από τις σκέψεις μου έχω και κάποιες φωτογραφίες που μου τις θυμίζουν. Ω ναι! Αυτήν τη φορά δεν έκανα μόνο σκέψεις…έβγαλα και φωτογραφία! Δυστυχώς με το κινητό μου. Αλλά κάτι είναι και αυτό.

Ανεβήκαμε στο καράβι. Τα αγόρια μου έκαναν μια εξονυχιστική βόλτα στο κατάστρωμα να δει ο junior τις βάρκες και τα πλοία. Να ταΐσει κανένα γλάρο, ξέρετε… Εγώ μπήκα στο σαλόνι. Πήρα έναν καφέ από το μπαρ και έπιασα έναν καναπέ γωνία. Απέναντι μου στο τραπεζάκι έκατσε ένα ζευγάρι. Όχι πολύ μικροί ηλικιακά, ούτε μεγάλοι. Ροκ τύποι θα έλεγα. Μου θύμισαν εμένα και το σύζυγο στις πρώτες μας χυμαδοζευγαρωτικοχαλαρες διακοπές. Τότε που νοικιάσαμε μηχανάκι, κάναμε κάμπινγκ και ενώ είχαμε πάρει άπειρα ρούχα, φορούσαμε συνέχεια τα ίδια. Εκείνη πριν κάτσει έβγαλε τα υγρά μαντηλάκια για να καθαρίσει το τραπέζι. Αυτό δεν το έχω κάνει ποτέ, σκέφτηκα! Θα έπρεπε; Και μετά παίρνει ο τύπος το μαντηλάκι και το πετάει πάνω στο τραπέζι σαν να καθαρίζει το πάτωμα με σφουγγαρόπανο. Όπως βλέπουμε στις παλιές ταινίες… Και με θεατρικότητα άρχισε να καθαρίζει το τραπέζι σχολαστικά. Εκείνη καταλαβαίνοντας ότι την πειράζει, του χαμογελάει. Της έκανε πλάκα, αλλά της έκανε και το χατίρι. Το τραπέζι καθαρίστηκε πολύ καλά!

Έπειτα η κοπέλα πήρε το κινητό της. Δεν την έκοψα για άτομο κολλημένο στο facebook. Ίσως να έπαιζε κάνα παιχνίδι για να ξεχαστεί στο ταξίδι. Εκείνος έβγαλε την φωτογραφική του από την τσάντα. Α! αυτό είναι το ευαίσθητο σημείο μου. Τι μηχανή έχει; Τι θα φωτογραφίσει;

Ξεκίνησε να φωτογραφίζει την κοπέλα του. Στην αρχή από την καρέκλα του στα αριστερά της. Μετά πήγε λίγο πιο κέντρο…μετά λίγο δεξιά. Έπειτα σηκώθηκε κανα δυο μέτρα πιο εκεί. Στην συνέχεια ήρθε δίπλα μου, κοντά στην έξοδο. Την φωτογράφισε από όλες τις πλευρές και γωνίες του σαλονιού. Την φωτογράφισε και από έξω. Ναι σας λέω, βγήκε έξω και την φωτογράφισε από όλα τα παράθυρα! Στο τέλος, ήταν τόσο αστείο, την φωτογράφιζε όρθιος πάνω από το κεφάλι της!!! Και εκείνη απλώς δεν του έδινε σημασία….σαν να τον έχει συνηθίσει…σαν να κάνει το ίδιο πάντα…σαν να ξέρει πόσο κολλημένος είναι με την φωτογραφία.

Σκουντάω τον σύζυγό μου για να δει. «Καψούρης ε;!» μου λέει. Είναι η μούσα του. Είναι όμορφη όμως. Εντάξει δεν είπα ότι είναι και η Ζιζέλ, αλλά αυτός σίγουρα από την καψούρα του την βλέπει ακόμα πιο όμορφη. Ακόμα και έτσι απλή και ατημέλητη. Τι τον κάνει να είναι τόσο ερωτευμένος; Μάλλον που είναι γλυκιά και τον προσέχει. Επειδή τον παρακαλούσε να βάλει αντηλιακό τόσες μέρες αλλά εκείνος την έγραφε. Και όταν απέχτησε τα εγκαύματα εκείνη τον πασάλειφε υπομονετικά με γιαούρτια. Και παρόλο που ξενέρωσε, δεν του γκρίνιαξε που χάσανε την συναυλία της Μπουφίλιου. Την αγαπάει επειδή τις νύχτες τον αγκαλιάζει μέσα στον ύπνο της. Άσε που την έχει φανταστεί να σπρώχνει παιδικό καροτσάκι. Και θέλει, αν αποχτήσουν κόρη να της μοιάζει. Να ναι όμορφη σαν αυτήν.

Και ξέρει πως όταν κατέβει από το καράβι πρέπει να της πει, με κάποιο τρόπο, ότι το τριήμερο στην Χαλκιδική, που σχεδιάζει να πάνε με τους φίλους της, δύσκολα θα πραγματοποιήσουν. Δεν παίζει φράγκο! Γιατί για να μαζέψει και αυτός λεφτά να πάνε στο νησί άφησε κάποιους λογαριασμούς απλήρωτους. Πρέπει να βρει κάποιον τρόπο να της το ξεφουρνίσει. Αλλά θα καταλάβει…

Αν και δεν γούσταρε και πολύ να πάει Χαλκιδική. Του σπάει τα νεύρα η κολλητή της που τα έχει φτιάξει με έναν φουσκωτό. Και μιλάει μόνο για υγιεινή διατροφή και σπορ. Και του λέει συνέχεια ότι πρέπει να χάσει κιλά.

Και του έρχεται στο μυαλό η μάνα του. Είναι σίγουρος πως μόλις τον δει θα του κάνει παράπονα που δέκα μέρες τώρα δεν αξιώθηκε να την πάρει ένα τηλέφωνο. Και όταν της πει σε πιο νησί ήταν θα του πει με ειρωνικό ύφος: «Πιο μακριά δεν μπορούσε να σε πάει;». Λες και ο ίδιος δεν έχει άποψη…άσχετα που κοντεύει τα σαράντα. Έχει φαγωθεί να την χωρίσει επειδή λέει τον κάνει ότι θέλει. Και επειδή η κόρη της φίλης της, που σπουδάζει φιλόλογος, είναι καλύτερη νύφη για αυτήν. Αλλά δεν της δίνει και πολύ σημασία. Γιατί ξέρει ότι όποια και να χε δίπλα του, η μάνα του πάντα “λίγη” θα την έβρισκε. Και με την φιλόλογο να έκανε σχέση πάλι τα ίδια θα του έλεγε.

Ποιος οδηγάει τώρα έξι ώρες σκέφτεται. Να της ζητήσει να οδηγήσει αυτή και αυτός να την πέσει στο πίσω κάθισμα; Μπα… και αυτή κουρασμένη είναι. Θα πιει έναν δυνατό φραπέ και θα το βγάλει το δρόμο. Και φυσικά δεν θα της πει και τίποτα. Και ας την πιάσει ο ύπνος στο πρώτο μισάωρο της διαδρομής.

Πρέπει όμως να αποφύγει τους γονείς της όταν θα την αφήσει στο πατρικό της. Έχουν ζητήσει να περάσουν πρώτα από εκεί, γιατί τους έλειψε η κόρη τους πολύ. Τον ίδιο βέβαια δεν θέλουν να τον βλέπουν. Προσπαθούν να μην του το δείχνουν συνέχεια αλλά εκείνος ξέρει πως αφού δεν είναι ξυρισμένος, κουρεμένος και δεν φοράει γραβάτα δεν είναι αυτός που ονειρευόταν για την κόρη τους. Ίσως αν έβγαζε περισσότερα… Αλλά χαμογελάει μόλις σκέφτεται ότι το κορίτσι του δεν θα τον άφηνε για κανένα γραβατομένο γιάπη!

Στέκεται για λίγο και τη χαζεύει. Μοιάζει να φωνάζει από μέσα του «Μα πόσο γλυκό κορίτσι έχω». Και εκείνη σηκώνει το βλέμμα της και τον ψάχνει. Μόλις οι ματιές τους ταυτίζονται του χαμογελάει. Ο ένας για τον άλλον είναι αυτοί οι δύο, σκέπτομαι. Και σίγουρα δεν ξέρουν τι τους επιφυλάσσει η ζωή. Όσοι είστε παντρεμένοι με παιδιά, νέοι ή μεγαλύτεροι, ξέρετε τι εννοώ. Ίσως σας θύμισα λιγάκι το ξεκίνημα της δικής σας σχέσης. Θα έρθουν δύσκολες στιγμές. Θα έρθουν υποχρεώσεις. Θα πρέπει να αποφασίζουν για πράγματα που μέχρι χτες ίσως αποφάσιζαν άλλοι. Θα πρέπει ίσως να ανέχονται κάποιες καταστάσεις. Να προσπαθούν συνέχεια. Μα θα έρθουν και όμορφες στιγμές. Στιγμές αγάπης και ευτυχίας.

Θα αντέξουν; Τους το εύχομαι…

αλλά κάτι μου λέει ότι θα αντέξουν!!!

 

 

 

 

 

 

 

Login Form

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Serrebrity

Διεύθυνση: Ιουστινιανού 8, Σέρρες

Τηλ.: 2321307662
 
JSN Kido template designed by JoomlaShine.com