Glikeria

 

 

Καθημερινότητα… σχολείο και δουλειά… Αυτό σημαίνει πρωινό ξύπνημα και τρέξιμο με το που ανοίγει το μάτι. Σήκω, πλύσου, ντύσου… ετοίμασε ρούχα, τσάντα και κολατσιό και ξύπνα τον Αλέξανδρο, που φέτος πάει Β’ Δημοτικού. Μια από τα ίδια για τον Σπυράκο που μόλις χρόνισε και πάει βρεφικό. Γρήγορο περπάτημα στον δρόμο, να προλάβουμε το σχολικό για τον βρεφικό και το κουδούνι στο δημοτικό. Και μετά γραφείο… εργασία και χαρά μέχρι να έρθει η ώρα να τους παραλάβω. Επιστροφή σπίτι, μαγείρεμα, διάβασμα με τον μεγάλο. Δραστηριότητες το απόγευμα ή δουλειά στο γραφείο. Σπίτι ξανά, λίγο παιχνίδι με το μπαμπά και ο καθένας στα κρεβάτια του…  Σας κούρασα; Η αλήθεια είναι ότι κουράζομαι και εγώ μόνο που το σκέφτομαι. Πως περνάει το 24ωρο έτσι ρε παιδιά; Την εβδομάδα προσαρμογής (με αρκετό κλάμα, αγκαλίτσες παρηγοριάς και τύψεις για το μωράκι μου), είχα και βοήθεια την πεθερά μου στο σπίτι. Που καθάριζε, μαγείρευε κλπ κλπ… τώρα όμως…  τρέχα Ρία … τρέχα!!!

 

Τα πάντα είναι δανεικά… μου είπε ένας φίλος από τα παλιά. Είναι άραγε; σκέφτηκα… Στα 36 μου πλέον μπορώ να πω ότι, κατά κάποιο τρόπο, το σύμπαν πάντα συνωμοτεί και σου στέλνει καλό, όταν έχεις κάνει καλό και κακό, όταν έχει κάνει κάτι κακό! Σίγουρα σας έχει συμβεί και εσάς.

 

Είμαι και εγώ μία από αυτούς που σιχαίνομαι τις “αμερικανιές” που έχουμε υιοθετήσει στην καθημερινότητά μας και μου την σπάει η τάση να αποφεύγουμε το ελληνικό στοιχείο μας. Πράγμα βέβαια, που οκ, το καταλαβαίνω… σκατά τα έχουμε κάνει σαν κράτος, αλλά η ταυτότητά μας και το dna μας, ως χώρα, ως κουλτούρα είναι σημαντικό να διασωθεί. Αλλά είναι και κάτι συνήθειες ξενόφερτες που δεν με χαλάνε καθόλου. Όπως το baby shower! Τι είναι αυτό; 

 

 

Καλημέρα ή και καλή νύχτα…

Από χτες ξεκίνησα να γράφω αλλά με πρόλαβαν οι δουλειές και νυχτώσαμε…

Για πείτε μου, εσείς όταν ξυπνάτε τι κάνετε πρώτα απ’ όλα; Ελάτε τώρα, παραδεχτείτε το! Το πρωί όταν ξυπνάτε, από τα πρώτα πράγματα που κάνετε είναι να δείτε τι υπάρχει στο facebook ή στο email σας!; Μέσα έπεσα; Ε αφού το κάνω και εγώ!

 

Φθινόπωρο 2015

Αυτό το κείμενο όλο το αναβάλω. Έλεγα πως θα κάτσω να το γράψω και θα βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις μου, όταν θα τελειώσει το καλοκαίρι. Αλλά είτε το θέλω, είτε όχι, ήρθε ο καιρός και μάλιστα είναι και βροχερός. Και να μαι τώρα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου με ζακετούλα και κάλτσες …

Πριν λίγες ημέρες ανέλαβα τα προσκλητήρια μιας βάφτισης. Με την μαμά του μωρού συνεννοούμασταν περισσότερο μέσω διαδικτύου αλλά κάποια στιγμή για να αποφύγουμε το γράψιμο μιλήσαμε και στο τηλέφωνο. Αγχωμένη αρκετά η κοπέλα… με ένα νήπιο και ένα μωρό, να τρέχει για όλα και να υπάρχει και αυτός ο κλασσικός εκνευρισμός ανάμεσα στο ζευγάρι που την στεναχωρεί και την κάνει έξαλλη την ίδια στιγμή. Δεν ξέρω πως έγινε και ξεκίνησε να μου μιλάει για αυτό… μάλλον αισθάνθηκε οικεία μαζί μου… όμως ήταν σαν να μιλάει για εμένα! Σαν να ξαναζώ τους πρώτους μήνες του άγχους και της άγνοιας που είχαμε με τον σύζυγο μου σαν γονείς. Που από το φόβο μας και την ανασφάλειά μας αν κάνουμε το σωστό για το παιδί μας, διαφωνούσαμε σε όλα!!! Και ακούγοντας την ήταν σαν να βλέπω πως θα ήμουν αν είχα ένα ακόμα παιδί…

Ποτέ δεν μου γέμιζαν το μάτι οι εκπομπές τύπου «Στην υγειά μας ρε παιδιά». Από την εποχή που θυμάμαι τη Σεμίνα Διγενή να κάνει κάτι ανάλογο, θεωρούσα ότι είναι η εύκολη λύση για να γεμίσουν τα κανάλια τα κενά του Σαββατοκύριακου, χωρίς ιδιαίτερα έξοδα. Ήμουν και μικρότερη τότε… σιγά μην καθόμουν σπίτι να δω επώνυμους να πίνουν και να χορεύουν, πλέκοντας το εγκώμιο ενός τραγουδιστή. Απλώς δεν με ενδιέφερε…

Login Form

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Serrebrity

Διεύθυνση: Ιουστινιανού 8, Σέρρες

Τηλ.: 2321307662
 
JSN Kido template designed by JoomlaShine.com