Είμαι η Μαρία κι είμαι εντάξει….

47 χρονών με δύο παιδιά, 8 και 9 χρονών. Μικρομαμά, ακόμη…. Με πολλές ιδέες, όνειρα, επιθυμίες…

 

Ξέρω πως έκανα μεγάλη παιδιά. Και πως μπορεί όταν φτάσουν στην ηλικία μου να είμαι ένα γέρικο χούφταλο. Για την ακρίβεια, έχω την εντύπωση ότι θα είμαι ένα υγιέστατο χούφταλο, που θα διαβάζω βιβλία πίνοντας κρασί, με τα σικάτα ρούχα μου και τα περιποιημένα άσπρα μαλλιά μου, στις όχθες του Σηκουάνα!

Ναι καλά…..

Ας τα πάρουμε από την αρχή: τα γενέθλια μου, όταν έγινα 30, δεν μου άρεσαν καθόλου…. Ζορίστηκα με τον αριθμό που άλλαξε… Από τότε, στα γενέθλιά μου, αφήνω τη ρίζα στο μαλλί άβαφη για να ελέγχω την αύξηση των άσπρων τριχών. Μη τις δω ξαφνικά μπροστά μου και πάθω κανένα σοκ!

Τελευταία, νέες λέξεις με περιτριγυρίζουν: οστεοπόρωση, εμμηνόπαυση….

Μισό... Να προσέχω να μην πέσω γιατί τα κατάγματα θα είναι επικίνδυνα; Θα παίρνω ένα χάπι για μερικά χρόνια  και θα είμαι μια χαρά, μέχρι να συνηθίσει το σώμα μου τις αλλαγές; Και δεν υπάρχει επιστροφή γιατί είναι φυσική εξέλιξη του σώματός μας;

Όχι, δεν το λες εξέλιξη. Το λες γήρανση. Έχω ξεπεράσει το σημείο που ακόμη το σώμα μου «μεγαλώνει» κι είμαι στο σημείο που το σώμα μου «γερνάει».

Βαθιές ανάσες…..

Ας το αποδεχτώ, σαν τις πρώτες άσπρες τρίχες.

…………………………………………

Θα το αποδεχτώ, λοιπόν.

Και όχι, δε θα γράψω άλλα σοβαρά… Τα έχω επεξεργαστεί όλα στον εγκέφαλό μου, ακόμη κι αν δεν μπορώ να χωνέψω ότι θα συμβούν και σε μένα!

Και μπορεί μια καλή μου φίλη να λέει ότι «γερνάμε όταν μένουνε μόνοι και χωρίς ενδιαφέροντα!», αλλά αυτό αναφέρεται σε όλο μας το είναι, κι όχι στο σώμα μας.

Κι επειδή έτσι με συμφέρει, θα αφήσω το σώμα μου να κάνει αυτό που δεν μπορεί να αποφύγει κι εγώ, θα ακολουθήσω το είναι μου σε νέους ορίζοντες!

 

Αφιερωμένο εξαιρετικά, ειδικά στον άντρα μου, που όταν άρχισαν τα γόνατά του να κάνουν χρίτσι-χρίτσι, τον κορόιδευα ως υπερευαίσθητο:

 

 

 

«Ήταν ανάγκη» του Αλκίνοου Ιωαννίδη

 

 

 

 

Μαλακωδώς εφησυχασθής επί μακρόν

ο καλλιτέχνης επανεξετάζει την κατάσταση

πριν ξεχαστεί εκ νέου:

 

Τα γόνατά μου κάνουν χρίτσι χρίτσι, μεγαλώνω

Το χάνω κάθε χρόνο το παιχνίδι με το χρόνο

Μετακόμιζα, θυμάμαι, μ ένα αμάξι

τώρα όλα τα ζητώ για να είμαι εντάξει

Όλα δικά μου κι όλα σ άλλους τα χρωστώ

και τα πληρώνω.

 

Ήταν ανάγκη;

Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;

Όλα μου μοιάζαν παντοτινά.

 

Ασπρίζουν τα μαλλιά μου κάθε μέρα, μεγαλώνω

Τα ίδια είχε πάθει κι ο μπαμπάς μου σ άλλο χρόνο

Τα παιδιά με λένε κύριο Αλκίνοο

μ ενοχλεί μα τελευταίως το καταπίνω

Θα ρθει σε λίγο η καρδιά και τα νεφρά και να μην πίνω.

 

Ήταν ανάγκη;

Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;

Όλα μου μοιάζαν παντοτινά.

 

Αυριανό ραμολιμέντο μου συγχώρα τη σπατάλη

συγχώρα με την ώρα που θα δίνεις τη σκυτάλη

Πόσο αφελής θα μοιάζω στα δικά σου μάτια

σαν θα σου κόβουν το τσιγάρο και τ αλάτια

Η αθανασία με ξεγέλασε, μου πήρε το κεφάλι.

 

Ήταν ανάγκη;

Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;

Όλα μου μοιάζαν παντοτινά.

 

Όταν θα λέω

«Πώς χάθηκαν όλα στο κάθε μέρα!»

«Κανείς δε ζει να τον θαυμάζω»

«Ξένος στον αδυσώπητο χαβά της ανθρωπότητας

ο Χατζιδάκις μοιάζει στην προϊστορία

κι αντικατάσταση δεν έγινε καμία»

χρόνια μετά τις κηδείες των παλιών

όταν δεν θα μπορώ να γράψω ούτε το όνομά μου

τα τραγουδάκια που άφησα γι αργότερα

θα με κοιτούν να φεύγω

και θα γκρινιάζουν σαν γέροι που δεν έζησαν

τότε θα ξέρω πως

 

Ήταν ανάγκη

ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα

που όλα μου μοιάζαν παντοτινά

παντοτινά, παντοτινά

 

Ο γερο-Γλαύκος διάβασε σ έναν τοίχο «χρόνος ο πανδαμάτωρ»

κι έκλαψε σαν παιδί

κι ήταν παιδί.

 

 

Login Form

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Serrebrity

Διεύθυνση: Ιουστινιανού 8, Σέρρες

Τηλ.: 2321307662
 
KARPOUZAKIS • ART & GRAPHIC DESIGN